Avui és santa Montserrat, el dia del meu Sant ( em dic Montse ).
Durant molts anys era un dia que esperava ansiosa que arribes, per mi era quan començava la primavera i quant realment començava l'any.
Els colors ja no s'intueixen, ja estan posats i la roba ja fa nosa. Però, ai l'as, tot canvia. Amb un clik, els colors hi son (diuen), i jo els veig terbols, apagats, d'un gris amb tons pastel espatarrants.
He dinat a casa i no he anat a treballar (un altre atac d'angoixa ara que el metge em deia que em veia una evolució). Hem perdré dins meu tota la tarda i ho celebraré amb el gat (misto). Estic sola i hem sento sola, potser fins i tot abandonada. No sortiré, vergonya de celebrar el sant sola en una barra de bar. (problemes de dir-se Montse a Catalunya, ah! i no sóc creient).
Ja ho diuen que la soletat d'avui, és la felicitat d'ahir. Sí a més, és directament proporcional, ho passaré malament.
Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.
Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.
Qué importa que mi amor no pudiera guardarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.
Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.
Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.
La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.
dilluns, 27 d’abril del 2009
diumenge, 26 d’abril del 2009
DOLOR DE AMOR
¿Cómo me duele Cielo, cómo me duele?
Saber que tu ausencia
no tiene nombre, no tiene alas.
Volarán mil pronombres en la alcoba.
Un río de azucenas, hoy vendrá ha cenar.
¿Cómo me duele Cielo, cómo me duele?
Saber que te he perdido
entre la multitud de casas
de la ciudad aquella.
¿Cómo me duele Cielo, cómo me duele?
Saber que vas de la mano con alguien,
saber que te quise y que me quieres,
saber que te he perdido entre suspiros,
saber que por este amor, yo muero.
¿Cómo me duele Cielo, cómo me duele?
Mirarte en la distancia de los cuerpos,
sentirte naufragio, pesadilla y vida.
Desvelarme en la ausencia
de una playa sin cuerpo
y desmembrarme en tu mirada
como un atardecer sin alma.
Iván Segarra Baéz
Saber que tu ausencia
no tiene nombre, no tiene alas.
Volarán mil pronombres en la alcoba.
Un río de azucenas, hoy vendrá ha cenar.
¿Cómo me duele Cielo, cómo me duele?
Saber que te he perdido
entre la multitud de casas
de la ciudad aquella.
¿Cómo me duele Cielo, cómo me duele?
Saber que vas de la mano con alguien,
saber que te quise y que me quieres,
saber que te he perdido entre suspiros,
saber que por este amor, yo muero.
¿Cómo me duele Cielo, cómo me duele?
Mirarte en la distancia de los cuerpos,
sentirte naufragio, pesadilla y vida.
Desvelarme en la ausencia
de una playa sin cuerpo
y desmembrarme en tu mirada
como un atardecer sin alma.
Iván Segarra Baéz
divendres, 24 d’abril del 2009
LOBO ESTEPARIO
"Estuve un rato olfateando, aspirando por la nariz esta música chillona y sangrienta;
venteé, con envidia y perversidad, la atmósfera de estas salas. Una mitad de esta
música, la lírica, era pegajosa, superazucarada y goteaba sentimentalismo; la otra mitad
era salvaje, caprichosa y enérgica, y, sin embargo, ambas mitades marchaban juntas
ingenua y pacíficamente y formaban un todo. Era música decadentista. En la Roma de
los últimos emperadores tuvo que haber música parecida. Naturalmente que comparada
con Bach y con Mozart y con música verdadera, era una porquería..., pero esto mismo
era todo nuestro arte, todo nuestro pensamiento, toda nuestra aparente cultura, si la
comparamos con cultura auténtica. Y esta música tenía la ventaja de una gran
sinceridad, de un negrismo innegable evidente y de un humorismo alegre e infantil.
Tenía algo de los negros y algo del americano, que a nosotros los europeos, dentro de
toda su pujanza, se nos antoja tan infantilmente nuevo y tan aniñado. ¿Llegaría también
Europa a ser así? ¿Estaba ya en camino de ello? ¿Erramos nosotros, los viejos
conocedores del mundo antiguo, de la antigua música verdadera, de la antigua poesía
legítima, éramos nosotros únicamente una exigua y necia minoría de complicados
neuróticos, que mañana seríamos olvidados y puestos en ridículo? Lo que nosotros
llamábamos «cultura», espíritu, alma, lo que teníamos por bello y por sagrado, ¿era todo
un fantasma no más, muerto hace tiempo y tenido por auténtico y vivo todavía
solamente por un par de locos como nosotros? ¿Acaso no habría sido auténtico nunca, ni
habría estado vivo jamás? ¿Habría podido ser siempre una quimera y sólo una quimera
eso por lo que tanto nos afanamos nosotros los locos?"
Hemann Hesse
venteé, con envidia y perversidad, la atmósfera de estas salas. Una mitad de esta
música, la lírica, era pegajosa, superazucarada y goteaba sentimentalismo; la otra mitad
era salvaje, caprichosa y enérgica, y, sin embargo, ambas mitades marchaban juntas
ingenua y pacíficamente y formaban un todo. Era música decadentista. En la Roma de
los últimos emperadores tuvo que haber música parecida. Naturalmente que comparada
con Bach y con Mozart y con música verdadera, era una porquería..., pero esto mismo
era todo nuestro arte, todo nuestro pensamiento, toda nuestra aparente cultura, si la
comparamos con cultura auténtica. Y esta música tenía la ventaja de una gran
sinceridad, de un negrismo innegable evidente y de un humorismo alegre e infantil.
Tenía algo de los negros y algo del americano, que a nosotros los europeos, dentro de
toda su pujanza, se nos antoja tan infantilmente nuevo y tan aniñado. ¿Llegaría también
Europa a ser así? ¿Estaba ya en camino de ello? ¿Erramos nosotros, los viejos
conocedores del mundo antiguo, de la antigua música verdadera, de la antigua poesía
legítima, éramos nosotros únicamente una exigua y necia minoría de complicados
neuróticos, que mañana seríamos olvidados y puestos en ridículo? Lo que nosotros
llamábamos «cultura», espíritu, alma, lo que teníamos por bello y por sagrado, ¿era todo
un fantasma no más, muerto hace tiempo y tenido por auténtico y vivo todavía
solamente por un par de locos como nosotros? ¿Acaso no habría sido auténtico nunca, ni
habría estado vivo jamás? ¿Habría podido ser siempre una quimera y sólo una quimera
eso por lo que tanto nos afanamos nosotros los locos?"
Hemann Hesse
TOCANDO FONDO
El último salvavidas
al que suelo agarrarme
en estos casos,
el teléfono,
hoy tampoco me sirve.
Por mucho que ahora marque
los tres o cuatro números
de amigos disponibles,
es seguro que no estarán en casa,
o que si están
me manden literalmente a la mierda
sin mediar palabra
y cuelguen.
Supongo que los tengo
-y con razón-
hasta los huevos
de mis ya preocupantes borracheras,
y que el perdón
y los arrepentimientos
perdieron su efectividad
hace ya tiempo.
Supongo que es así.
Pero, con todo, lo peor
es que no recuerdo nada.
No sé con quién estuve,
ni dónde,
ni a quién le dije algo
lo suficientemente fuerte
como para acabar a golpes por el suelo
y que ahora me duele hasta pensar.
Lo que está claro,
en cualquier caso,
es que me dieron hostias
como suele decirse
hasta en el carnet
de identidad.
Que por cierto he perdido.
Lo mismo que las llaves,
la chupa, y un ejemplar
en tapas duras
de los relatos de Hammett
con un breve poema dedicado dentro
que pensaba regalarle a una mujer
para el día de su cumpleaños
que es hoy.
En fin; que estoy
hecho unos zorros,
o un cromo,
o más tirao que un lapo,
o más jodido que una perra puta.
Y lo más triste
y negro
y peligroso de esta historia,
es que ya no me queda
ni siquiera el coraje necesario
para ponerme delante del espejo
y mentirme, otra vez más,
que, por mis muertos,
esto se tiene que acabar.
Karmelo Iribarren
al que suelo agarrarme
en estos casos,
el teléfono,
hoy tampoco me sirve.
Por mucho que ahora marque
los tres o cuatro números
de amigos disponibles,
es seguro que no estarán en casa,
o que si están
me manden literalmente a la mierda
sin mediar palabra
y cuelguen.
Supongo que los tengo
-y con razón-
hasta los huevos
de mis ya preocupantes borracheras,
y que el perdón
y los arrepentimientos
perdieron su efectividad
hace ya tiempo.
Supongo que es así.
Pero, con todo, lo peor
es que no recuerdo nada.
No sé con quién estuve,
ni dónde,
ni a quién le dije algo
lo suficientemente fuerte
como para acabar a golpes por el suelo
y que ahora me duele hasta pensar.
Lo que está claro,
en cualquier caso,
es que me dieron hostias
como suele decirse
hasta en el carnet
de identidad.
Que por cierto he perdido.
Lo mismo que las llaves,
la chupa, y un ejemplar
en tapas duras
de los relatos de Hammett
con un breve poema dedicado dentro
que pensaba regalarle a una mujer
para el día de su cumpleaños
que es hoy.
En fin; que estoy
hecho unos zorros,
o un cromo,
o más tirao que un lapo,
o más jodido que una perra puta.
Y lo más triste
y negro
y peligroso de esta historia,
es que ya no me queda
ni siquiera el coraje necesario
para ponerme delante del espejo
y mentirme, otra vez más,
que, por mis muertos,
esto se tiene que acabar.
Karmelo Iribarren
dimarts, 21 d’abril del 2009
A Soliloquy of the Full Moon, She Being in a Mad Passion
Now as Heaven is my Lot, they're the Pests of the Nation!
Wherever they can come
With clankum and blankum
'Tis all Botheration, & Hell & Damnation,
With fun, jeering
Conjuring
Sky-staring,
Loungering,
And still to the tune of Transmogrification--
Those muttering
Spluttering
Ventriloquogusty
Poets
With no Hats
Or Hats that are rusty.
They're my Torment and Curse
And harass me worse
And bait me and bay me, far sorer I vow
Than the Screech of the Owl
Or the witch-wolf's long howl,
Or sheep-killing Butcher-dog's inward Bow wow
For me they all spite--an unfortunate Wight.
And the very first moment that I came to Light
A Rascal call'd Voss the more to his scandal,
Turn'd me into a sickle with never a handle.
A Night or two after a worse Rogue there came,
The head of the Gang, one Wordsworth by name--
`Ho! What's in the wind?' 'Tis the voice of a Wizzard!
I saw him look at me most terribly blue !
He was hunting for witch-rhymes from great A to Izzard,
And soon as he'd found them made no more ado
But chang'd me at once to a little Canoe.
From this strange Enchantment uncharm'd by degrees
I began to take courage & hop'd for some Ease,
When one Coleridge, a Raff of the self-same Banditti
Past by--& intending no doubt to be witty,
Because I'd th' ill-fortune his taste to displease,
He turn'd up his nose,
And in pitiful Prose
Made me into the half of a small Cheshire Cheese.
Well, a night or two past--it was wind, rain & hail--
And I ventur'd abroad in a thick Cloak & veil--
But the very first Evening he saw me again
The last mentioned Ruffian popp'd out of his Den--
I was resting a moment on the bare edge of Naddle
I fancy the sight of me turn'd his Brains addle--
For what was I now?
A complete Barley-mow
And when I climb'd higher he made a long leg,
And chang'd me at once to an Ostrich's Egg--
But now Heaven be praised in contempt of the Loon,
I am I myself I, the jolly full Moon.
Yet my heart is still fluttering--
For I heard the Rogue muttering--
He was hulking and skulking at the skirt of a Wood
When lightly & brightly on tip-toe I stood
On the long level Line of a motionless Cloud
And ho! what a Skittle-ground! quoth he aloud
And wish'd from his heart nine Nine-pins to see
In brightness & size just proportion'd to me.
So I fear'd from my soul,
That he'd make me a Bowl,
But in spite of his spite
This was more than his might
And still Heaven be prais'd! in contempt of the Loon
I am I myself I, the jolly full Moon.
Samuel Taylor Coleridge
Wherever they can come
With clankum and blankum
'Tis all Botheration, & Hell & Damnation,
With fun, jeering
Conjuring
Sky-staring,
Loungering,
And still to the tune of Transmogrification--
Those muttering
Spluttering
Ventriloquogusty
Poets
With no Hats
Or Hats that are rusty.
They're my Torment and Curse
And harass me worse
And bait me and bay me, far sorer I vow
Than the Screech of the Owl
Or the witch-wolf's long howl,
Or sheep-killing Butcher-dog's inward Bow wow
For me they all spite--an unfortunate Wight.
And the very first moment that I came to Light
A Rascal call'd Voss the more to his scandal,
Turn'd me into a sickle with never a handle.
A Night or two after a worse Rogue there came,
The head of the Gang, one Wordsworth by name--
`Ho! What's in the wind?' 'Tis the voice of a Wizzard!
I saw him look at me most terribly blue !
He was hunting for witch-rhymes from great A to Izzard,
And soon as he'd found them made no more ado
But chang'd me at once to a little Canoe.
From this strange Enchantment uncharm'd by degrees
I began to take courage & hop'd for some Ease,
When one Coleridge, a Raff of the self-same Banditti
Past by--& intending no doubt to be witty,
Because I'd th' ill-fortune his taste to displease,
He turn'd up his nose,
And in pitiful Prose
Made me into the half of a small Cheshire Cheese.
Well, a night or two past--it was wind, rain & hail--
And I ventur'd abroad in a thick Cloak & veil--
But the very first Evening he saw me again
The last mentioned Ruffian popp'd out of his Den--
I was resting a moment on the bare edge of Naddle
I fancy the sight of me turn'd his Brains addle--
For what was I now?
A complete Barley-mow
And when I climb'd higher he made a long leg,
And chang'd me at once to an Ostrich's Egg--
But now Heaven be praised in contempt of the Loon,
I am I myself I, the jolly full Moon.
Yet my heart is still fluttering--
For I heard the Rogue muttering--
He was hulking and skulking at the skirt of a Wood
When lightly & brightly on tip-toe I stood
On the long level Line of a motionless Cloud
And ho! what a Skittle-ground! quoth he aloud
And wish'd from his heart nine Nine-pins to see
In brightness & size just proportion'd to me.
So I fear'd from my soul,
That he'd make me a Bowl,
But in spite of his spite
This was more than his might
And still Heaven be prais'd! in contempt of the Loon
I am I myself I, the jolly full Moon.
Samuel Taylor Coleridge
dilluns, 20 d’abril del 2009
AIIIIIX!!!
Quant el dia deixi de remenar al.leatoriament les paraules, i el repòs de la vesprada, ens regali la tranquilitat suficient. Podriem pentinarles amb un raspall de fils lluminosos. Aconseguirem poder escoltar el xixiueig dels estels encuriosits, que ens volen guiar en la foscor, i fer, que les coses certes se'ns facin presents cada dia. Com la lluna, que tot emblanquint de llum tènue, amb una cadència de segles, la nit i els pensaments, ajuda als estels a trobarnos amb la claror cercada enmig d'una negror inmensa i pavorosa.
Sortiré al balcó i amb una estirada de coll miraré,.... miraré més enllà,....més enllà...i les paraules pendran de la música i faràn llum.
Llavors cridaré ben fort: VULL SER I NO ESTAR!!!
(ho acabo de fer, jaja. Quina cara que hi han posat uns riverians que fumaven d'amagat)
Sortiré al balcó i amb una estirada de coll miraré,.... miraré més enllà,....més enllà...i les paraules pendran de la música i faràn llum.
Llavors cridaré ben fort: VULL SER I NO ESTAR!!!
(ho acabo de fer, jaja. Quina cara que hi han posat uns riverians que fumaven d'amagat)
dilluns, 6 d’abril del 2009
EL PURO NO
EL PURO NO
El no
el no inóvulo
el no nonato
el noo
el no poslodocosmos de impuros ceros noes que noan noan noan
y nooan
y plurimono noan al morbo amorfo noo
no démono
no deo
sin son sin sexo ni órbita
el yerto inóseo noo en unisolo amódulo
sin poros ya sin nódulo
ni yo ni fosa ni hoyo
el macro no ni polvo
el no más nada todo
el puro no
sin no
Oliverio Girondo
El no
el no inóvulo
el no nonato
el noo
el no poslodocosmos de impuros ceros noes que noan noan noan
y nooan
y plurimono noan al morbo amorfo noo
no démono
no deo
sin son sin sexo ni órbita
el yerto inóseo noo en unisolo amódulo
sin poros ya sin nódulo
ni yo ni fosa ni hoyo
el macro no ni polvo
el no más nada todo
el puro no
sin no
Oliverio Girondo
dilluns, 30 de març del 2009
BOB DYLAN
Escoltar en Dylan em regala l'oïda de musica, poesía i revolució
http://www.youtube.com/watch?v=s5IOKhCdrII
http://www.youtube.com/watch?v=d5uKHa9Gmks
http://www.youtube.com/watch?v=mvBkbPEoeAI
http://www.youtube.com/watch?v=gKmxEJLcsIQ
http://www.youtube.com/watch?v=8s644Yce0E0
http://www.youtube.com/watch?v=s5IOKhCdrII
http://www.youtube.com/watch?v=d5uKHa9Gmks
http://www.youtube.com/watch?v=mvBkbPEoeAI
http://www.youtube.com/watch?v=gKmxEJLcsIQ
http://www.youtube.com/watch?v=8s644Yce0E0
Subscriure's a:
Missatges (Atom)